Ένα κείμενο με το περιεχόμενο του οποίου συμφωνώ, για όσους από εμάς θέλουμε να πιστεύουμε ότι για το χάλι μας φταίνε μόνο οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και τα Μέσα Ενημέρωσης και ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΜΕΙΣ!

Aνάθεμα και κατάρα στους κλέφτες του δημόσιου βίου.
κρεμάλα στους πολιτικούς.
να πάνε φυλακή τα λαμόγια.
κάθαρση τώρα.
είναι μερικές απ' τις κραυγές των αγανακτισμένων Ελλήνων για την κρίση.
Κρίση που δείχνει αξεπέραστη όσα δις ευρώ και να μας δανείσουν, κρίση που δεν είναι μονό λογιστική, κρίση που δεν αποτυπώνεται μόνο σε οικονομικά μεγέθη, αλλά είναι κρίση βαθύτατη και ριζωμένη πια στις ζωές όλων μας.

Είναι κρίση αξιών, νοοτροπίας και ήθους!Είμαι ένας πολίτης που ζούσα και εργαζόμουν στη χώρα αυτή και θεωρώ τον εαυτό μου μοναδικό και αναντικατάστατο, σπάνιο είδος της ανθρώπινης αλυσίδας που όλοι πρέπει να φροντίζουν για μένα, γιατί έχουμε δημοκρατία.
Συνάνθρωπε μπορεί να μην καταχράστηκα δημόσιο χρήμα, μπορεί να μην έγινα πολιτικός, μπορεί να μην έχτισα βίλες, μπορεί να μην έκανα χλιδάτους γάμους στο εξωτερικό, μπορεί να μη μπήκα σε κότερο ποτέ μου, αλλά σε έκλεψα και εγώ, και θα σε κλέβω συνέχεια και καθημερινά γιατί είμαι συμφεροντολόγος, ατομιστής, νάρκισσος, ασυνεπής που δεν ξέρω τι θα πει αυτοκριτική και πάντα μου φταίνε οι άλλοι .

Σου έκλεψα την ησυχία σου όταν για να επιδειχτώ στη γειτονιά πέρασα από το σπίτι σου με διαπασών τη μουσική και την εξάτμιση να μουγκρίζει.

Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»;
Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

-Αντρούλη μου, χρυσέ μου, θησαυρέ μου, μονάκριβέ μου...
-Φόρεμα ή δαχτυλίδι;

Όλα όμως! Ανέλυσε τα πάντα. Ότι ο σύζυγος δεν την προσέχει, είναι αδιάφορος, ψυχρός, ότι αυτή νιώθει μοναξιά, αποξενωμένη, δεν υπάρχει αγάπη πλέον στη σχέση και όλες τις ανάγκες που μένουν ανεκπλήρωτες από έναν κενό γάμο.

Αφού ο σύμβουλος την άφησε για αρκετή ώρα να μιλάει, κάποια στιγμή σηκώθηκε πάνω, της ζήτησε να σταθεί όρθια και μετά την αγκάλιασε και την φίλησε παθιασμένα!
Ο άντρας παρακολουθούσε με προσοχή χωρίς να αντιδράσει. Μετά από λίγο, η γυναίκα σταμάτησε και κάθισε ξανά στην καρέκλα της μισοζαλισμένη.

Ο σύμβουλος γύρισε στον άντρα και του είπε: "Αυτό χρειάζεται η γυναίκα σου. Μπορείς να το κάνεις αυτό τουλάχιστον 3 φορές τη βδομάδα"?

Ο άντρας το σκέφτηκε για λίγο και είπε: "Κοίτα, μπορώ να στη φέρνω Δευτέρα και Τετάρτη, αλλά την Παρασκευή δεν μπορώ, έχω μπάλα"